Trail of Tears

"Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ"

Κατά την διάρκεια του 1838-1839, χιλιάδες μέλη της φυλής των Cherokee πέθαναν σε μία βίαιη μετακίνηση από τα μέρη τους στα Νοτιανατολικά των Ηνωμένων Πολιτειών στην σημερινή τους θέση στην Βορειοανατολική Οκλαχόμα. Ο δρόμος που οι ομοσπονδιακοί στρατιώτες ανάγκασαν την φυλή να περπατήσει ονομάστηκε «Nunna daul Tsunyi», που στην γλώσσα των Cherokee σημαίνει «Τα Βήματα όπου Κλάψαμε.» Στα Αγγλικά, η μετακίνηση αυτή έμεινε γνωστή με το όνομα Trail of Tears.

Ήταν Μάρτιος του 1839 όταν οι τελευταίες ομάδες των Cherokee έφτασαν στην σημερινή Οκλαχόμα. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, το 1989 η Φυλή παρατηρούσε τα αποτελέσματα του ταξιδιού αυτού. Πριν την απόφαση να γιορτάζεται η ημερομηνία αυτή, υπήρξε μεγάλη σκέψη, εξαιτίας της λεπτότητας του όλου θέματος που μέχρι σήμερα παραμένει βαθιά χαραγμένο στις μνήμες όλων. Η απόφαση λήφθηκε όταν κάποιοι λάτρεις παλιών σιδηροδρομικών βαγονιών, που δεν είχαν σχέση με την φυλή, ακολούθησαν τα βήματα των Cherokee στο ίδιο ταξίδι. Ήταν η κατάλληλη ώρα για να ξεκαθαριστούν ορισμένα θέματα. Οι περισσότεροι από τους Cherokee δεν έκαναν το ταξίδι με βαγόνια. Το αντίθετο. Δεν είχαν ούτε την επιλογή, ούτε την πολυτέλεια για κάτι τέτοιο. Οι ηλικιωμένοι και τα μικρά παιδιά τοποθετήθηκαν σε βαγόνια, αλλά οι περισσότεροι έκαναν το ταξίδι με τα πόδια, ή τους έβαλαν σαν κοπάδια ζώων σε μικρές βάρκες. Μερικοί, ήταν αλυσοδεμένοι. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν ή σημαδεύτηκαν σωματικά, πνευματικά και ψυχικά.

Δεν ήταν μια φιλική μετακίνηση. Ήταν άσχημη και ανεπιθύμητη. Για πολλούς Cherokee, ήταν θανάσιμη. Το χειρότερο μέρος του ολοκαυτώματος ήταν ότι σήμαινε την ταυτόχρονη έλλειψη των φυλετικών γνώσεων και παραδόσεων. Όταν λοιπόν η ημερομηνία αυτή διακρίθηκε, 150 χρόνια αργότερα, δεν υπήρξαν εορτασμοί. Δεν υπήρχαν εκδηλώσεις. Κανείς δεν γελούσε. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα για το οποίο θα μπορούσε κάποιος να χαρεί. Ήταν μια ιερή στιγμή, μια πολύ συναισθηματική ώρα. Ήταν μια τραγωδία. Έφερνε πόνο στους ανθρώπους που φαινόταν πως δεν θα έφευγε ποτέ.

Για να καταλάβουμε το νόημα που είχε η μετακίνηση των Cherokee από τα εδάφη τους, πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω στον χρόνο. Οι ρίζες της μετακίνησης βρίσκονται στην εποχή που ο Χριστόφορος Κολόμβος πάτησε το πόδι του στις παραλίες του San Salvador. Αργότερα, με την άφιξη των πάνοπλων κατακτητών, οι ρίζες αυτές μεγάλωσαν και σταθεροποιήθηκαν. Το μίσος και η αδικία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της αποικιακής περιόδου και μετά το 1700.

Το έτος 1754 σημάδεψε ένα κρίσιμο σημείο στην ιστορία των Cherokee, με την αρχή του Γαλλικού-Ινδιάνικου πολέμου, του τελευταίου από τους τέσσερις αποικιακούς πολέμους ανάμεσα στην Γαλλία και την Αγγλία για τον έλεγχο της Βορείου Αμερικής. Η φυλή των Cherokee διστακτικά, υποστήριξε τους Άγγλους, παρά το γεγονός ότι είχαν πολλές συναλλαγές και με τους Γάλλους. Οι Cherokee είχαν μάλλον προτιμήσει τους Γάλλους από τους Άγγλους σαν ανθρώπους, αλλά η εμπορική τους σχέση με τους Άγγλους ήταν αρκετά καλύτερη. Σε τελική ανάλυση, ορισμένοι Άγγλοι είχαν παντρευτεί γυναίκες των Cherokee.

Με την υπογραφή της Συνθήκης του Παρισιού το 1763, η οποία έδινε τέλος στον πόλεμο, η Γαλλία δεν αποτελούσε πλέον πρόβλημα για την Μεγάλη Βρετανία. Οι Άγγλοι έστρεψαν την προσοχή τους στην δημιουργία περισσότερων συνθηκών με τους Cherokee και τις άλλες φυλές. Οι περισσότερες από τις συνθήκες αυτές αφορούσαν την εκχώρηση γης, όπως το συμβόλαιο που συντάχθηκε το 1775 με το οποίο οι Άγγλοι εξασφάλιζαν από τους Cherokee σχεδόν όλο το σημερινό Kentucky.

Όπως και αν είναι, η απόφαση των Cherokee να υποστηρίξουν τους Άγγλους ήταν δικαιολογημένη. Οι αρχηγοί των Cherokee μπορούσαν να καταλάβουν πως οι αποικίες ήθελαν να επεκταθούν, και ότι η Αγγλία ήθελε να κρατήσει υπό την κυριαρχία της τις αποικίες αυτές. Πάνω σε αυτό το θέμα, τα Βρετανικά συμφέροντα ήταν τα ίδια με τα συμφέροντα των Cherokee. Επιπλέον, η πλειοψηφία των Βρετανών εμπόρων ζούσαν μαζί με τους Cherokee και μεγάλωναν τις οικογένειες τους μαζί τους.

Οι Cherokee έλαβαν μέρος στον Πόλεμο της Επανάστασης στο πλάι των Βρετανών, στην επίθεση του Charleston, στην Νότια Καρολίνα, τον Ιούνιο του 1776. Η Επανάσταση του Charleston -τουλάχιστον για τους Cherokee- ήταν μία άγρια μάχη μεταξύ των Αμερικανών και της φυλής. Η μόνη βοήθεια που έλαβαν οι Cherokee ήταν από τους λευκούς εμπόρους που ζούσαν μαζί τους. Σε λιγότερο από έναν χρόνο, περισσότερες από 50 πόλεις των Cherokee είχαν δεχτεί επίθεση και είχαν καταστραφεί. Όλες οι καλλιέργειες και οι προμήθειες είχαν επίσης καταστραφεί. Εκατοντάδες Cherokee πέθαναν στο πεδίο μάχης. Στις 20 Μαίου του 1797 οι αρχηγοί των Cherokee υπέγραψαν την πρώτη τους συμφωνία με τους λευκούς Αμερικάνους. Με την συμφωνία αυτή, παραχωρούσαν όλη την υπόλοιπη περιοχή της Νότιας Καρολίνα. Μόλις δυο μήνες αργότερα, μία δεύτερη συμφωνία συντάχθηκε με την οποία γινόταν περαιτέρω παραχώρηση γης.

Δεν ήταν όλοι οι Cherokee σύμφωνοι με τις πρώτες αυτές συμφωνίες. Πολλές εκατοντάδες πολεμιστές μαζί με τις οικογένειές τους, που περιλάμβαναν αρκετούς Άγγλους, υπό την καθοδήγηση του αρχηγού Tsiyu-gunsi-ni, (Αυτός που Σέρνει Κανώ), μετακινήθηκαν στα δυτικά σύνορα όπου δημιούργησαν πέντε νέες πόλεις. Εκεί, ενώθηκαν με μερικούς Creek και Shawnee. Οι ανυπάκουοι αυτοί Cherokee ονομάστηκαν Chickamaugans επειδή εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Chickamauga Creek. Αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τις συνθήκες και συνέχιζαν να τιμούν την συνθήκη με την Μεγάλη Βρετανία. Αν και η Αμερικάνικη Επανάσταση έληξε επίσημα με την υπογραφή της Συνθήκης του Παρισιού το 1782, οι Chickamaugans συνέχισαν να πολεμούν τους Αμερικανούς επαναστάτες μέχρι το 1794.

Αμέσως μετά την δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, έγινε προφανές ότι ήταν η ώρα της σκληρής συγκομιδής των καρπών που είχαν δώσει οι ρίζες του κακού πριν τόσα πολλά χρόνια. Το 1785, λίγα μόλις χρόνια μετά την συμφιλίωση των Cherokee με τους Αμερικανούς, υπογράφτηκε η πρώτη συνθήκη ανάμεσα στους Cherokee και την Αμερικάνικη Κυβέρνηση στο Hopewell της Νότιας Καρολίνα. Γνωστή ως η συνθήκη της «Ειρήνης και Φιλίας», η συμφωνία αυτή καθόριζε κάποιους εμπορικούς κανόνες και ανέφερε πως οι Cherokee θα ήταν υπό την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών και "κανενός άλλου άρχοντα." Δυστυχώς, αλλά όχι περιέργως, οι όροι της συνθήκης αυτής γρήγορα ακυρώθηκαν. Η συνθήκη δεν περιλάμβανε λίγη γη των Cherokee την οποία ζητούσαν οι λευκοί της Βόρειας Καρολίνα και της Γεωργίας. Το αποτέλεσμα ήταν η αρχή μίας διαφωνίας, κατά την οποία οι Cherokee ήταν στην μέση ενός καυγά ανάμεσα σε δυο πολιτείες. Η λύση θα δινόταν τελικά με την Πορεία των Δακρύων. Σταδιακά, οι Cherokee έμαθαν πως τα μόνα σταθερά στοιχεία στην μάζα των συμφωνιών ανάμεσα σε αυτούς και την Αμερικανική Κυβέρνηση ήταν η διαρκής παραχώρηση γης και το γεγονός ότι οι συνθήκες γίνονταν σεβαστές από τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο όταν τους βόλευε.

Η αρχική μέθοδος των Ηνωμένων Πολιτειών για την αντιμετώπιση των Ινδιάνων -μια διαδικασία που περιλάμβανε την συστηματική γενοκτονία, την κλοπή της περιουσίας τους και την ολική υποδούλωση- έφτασε στην ακμή της το 1830 υπό την ομοσπονδιακή πολιτική του Προέδρου Andrew Jackson. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο, χρησιμοποίησε την βία για να μετακινήσει τις ανατολικές φυλές από την γη τους. Από την αρχή κιόλας της δημιουργίας ενός έθνους, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είχε πραγματοποιήσει μια ζωηρότατη καμπάνια εξολόθρευσης. Πολλές δεκαετίες πριν την Προεδρία του Jackson, κατά την αρχηγία του Thomas Jefferson, είχε γίνει ήδη φανερό σε πολλούς Ινδιάνους αρχηγούς πως οι ελπίδες για μία φυλετική αυτονομία ήταν μηδαμινές. Το ίδιο και οι σκέψεις για μία ειρηνική συνύπαρξη με τους λευκούς πολίτες.

Μπορεί να φαίνεται ειρωνικό ότι ο Jefferson -ένας ευφυής και εμπνευσμένος αρχηγός που συχνά χαρακτηριζόταν ως ένας τρομερά έξυπνος άνθρωπος με μεγάλη αντίληψη- ήταν ο αρχιτέκτονας του προγράμματος της Ινδιάνικης μετακίνησης. Μερικοί άνθρωποι το θεωρούν περίεργο ότι αυτός ο πνευματικός άνθρωπος -που δήλωνε αφοσιωμένος στην φιλελευθερισμό και ο οποίος είχε συντελέσει στην δημιουργία της Αμερικάνικης δημοκρατίας όταν, το 1776, έγραψε την Δήλωση Ανεξαρτησίας-μπορούσε να σκεφτεί ένα σχέδιο για την μετατόπιση όλων των Ιθαγενών Αμερικάνων που ζούσαν στα ανατολικά του ποταμού Mississippi στις δυτικές περιοχές. Οι υψηλόφρονες φιλελεύθεροι που πίστευαν στην ιμπεριαλιστική πολιτική και αμφέβαλλαν για το κατά πόσο οι Ινδιάνοι ήταν άνθρωποι ή αν είχαν ψυχές, ήταν αρκετοί στις ημέρες του Jefferson, και δυστυχώς, είναι αρκετοί και σήμερα...